گردهمایی گروه حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه ۲۰ آگوست ۲۰۱۱

مادران پارک لاله به درخواست های خود همچنان پایبند و استوار هستند

۱.آزادی تمامی زندانیان سیاسی

۲.لغو حکم اعدام به هر دلیل

۳.آزادی بیان و گفتگو

همچنان بار دیگر گشتار جمعی از هموطنان عزیز مان را در سال ۶۷ محکوم و خواستار مجازات عاملین آن گشتار ها میباشد

حامیان مادران پارک لاله اسلو

سالگرد کشتار زندانیان سیاسی سال 67

ما مادران پارک لاله، کشتارهای دهه 60 و بخصوص کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی در سال 67 را محکوم می کنیم و همراه با مادران داغدار دادخواهیم!

سالگرد کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی سال 67 در شرایطی فرا می رسد که خبر دهشتناک این کشتار بیرحمانه در سرتاسر دنیا پخش شده و هر سال که می گذرد پرده های به عمد کشیده شده بر روی جنایات دهه 60 کنار می رود و شاهدان زنده از آن سال های قتل و جنایت، لب به سخن می گشایند و گوشه های تاریک آن را آشکار می کنند.

روایت سال 67 روایت شکنجه‌ها و شلاق‌ها و قساوت‌ها، روایت قطع شدن یک‌باره تمام ارتباط ها و ملاقات ها با بیرون و بعد روایت دادگاه‌های چند دقیقه‌ای که معمولا با یک سئوال و یک جواب و بدون هیچ‌گونه حق دفاع و وکیل، حتا برای برخی که مدت حکم زندان‌شان به پایان رسیده بود؛ با حکم قطعی و لازم الاجرای اعدام بدون حق اعتراض، روایت تجاوز به دختران، پیش از اعدام(برای این که به زعم ایدئولوژی حاکم به بهشت نروند)، و روایت گورهای دسته جمعی در کانال های بزرگ و بدون هیچ گونه حق مراسم و یا حتا نام و نشانی در جایی که امروز گلزار خاوران می نامند و روایت ناپدید شدگان که هنوز هم چشم های مادرانی را که تاب آورده اند به در دوخته است و ادامه همه این قساوت و کشتار در قالب اعدام، قتل‌های زنجیره‌ای و کشتارها و سرکوب‌های دیگر تا امروز در برابر روایت مسلط ایستادگی می کند و شانه به شانه می رود تا هنگامه‌ دادرسی و روز رستاخیز مردم را دریابد. روایتی که قرار بود پنهان بماند ولی برخی زوایای آن به کمک افشاگری های آیت الله منتظری و برخی دیگر به کمک زندانیان آزاد شده که لب به سخن گشودند، آشکار شد. ولی هنوز بسیاری گوشه‌های پنهان دارد که در زمان خود مورد بررسی و کنکاش قرار خواهد گرفت تا تمامی زوایای آن روشن شود.

یک روز اگر می توانستند دلایل کناره‌گیری آیت الله منتطری از نیابت رهبری و جریان اعدام‌ها را وارونه جلوه داده و انکار کنند، امروز اما برخی از اعضای طبقه حاکم نیز در برابر این مقاومت تسلیم شده‌اند و در منابع مختلف به این کشتار داخلی و پاک سازی سیاسی اعتراف می کنند، باز اما آمران و عاملان آن که مرکب از هیأت حاکمه وقت بوده‌اند از روشن کردن آن سرباز می زنند و از زیر مسئولیت‌اش شانه خالی می‌کنند.

آری هیأت حاکمه دیروز و امروز نظام با همدستی ای عامدانه، حمله مجاهدین را علت اصلی این جنایت بی شرمانه قلمداد کردند و می کنند، غافل از اینکه پرده ها کنار می رود و حقایق آشکار می شود و حال ما می دانیم که برنامه ریزی برای اعدام های دسته جمعی زندانیان سیاسی از سال 66 آغاز شده بود که با قبول آتش بس جنگ ایران و عراق و حمله مجاهدین، بهترین زمان و بهترین بهانه برای کشتار و حذف فیزیکی بهترین و پاک ترین و جسورترین انسان های آگاه کشورمان مهیا شد و این جنایت ضد بشری در کم ترین زمان ممکن و با پلیدی ای کم نظیر به اجرا در آمد. جنایتی که هنوز شمار دقیق کشته شدگان اش معلوم نشده است، ولی آمارها از 5000 تا 12000 نفر را شامل می شود و همگان می دانند که این کشتارها پس از آن نیز متوقف نشد و به اشکال مختلف تا به امروز ادامه دارد.

از اینجاست که حرکت خانواده‌های زندانیان سیاسی شکل منسجم تری به خود می گیرد. تحصن در برابر کاخ دادگستری، گردهمائی در برابر دادستانی، برگزاری مراسم برای دادن طوماری اعتراضی با 370 امضاء به کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد، تماس با خارج از کشور، تماس با کمیته‌های حقوق بشر و جامعه‌های دفاع از زندانیان سیاسی و ... در اعتراض به چرایی و چگونگی "فاجعه ملی" ، که سرانجام به واکنش اروپائی‌ها و آمریکائی‌ها منجر می‌شود. در 21 مهرماه، پارلمان اروپا با تصویب قطعنامه‌ای در مورد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، از دولت ایران می‌خواهد که هیأتی به منظور بررسی وضعیت زندان‌ها عازم ایران شود. 18 آذرماه، پارلمان آلمان قطعنامه‌ای تصویب می‌کند که در آن نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی به شدت مورد انتقاد قرار می گیرد.

از مهرماه سال 1367 که کمابیش خبر کشتارها در میان خانواده ها پخش شده بود، سیل نامه ها و شکایت های شفاهی و کتبی درباره موج کشتارها به سوی نماینده ویژه کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد، گالیندوپل سرازیر شد. او در سفری شش روزه به ایران، بیشترین زمان را به مذاکره با مقامات دولتی و کمترین زمان را برای ملاقات با خانواده ها و بازدید از زندان و خاوران اختصاص داد. در این مدت خانواده ها هر روز جلوی مقر سازمان ملل تجمع می کردند، شاید بتوانند با او ملاقاتی داشته باشند. هرچند جمهوری اسلامی حداکثر تلاش خود را کرد تا او به واقعیت ها دست نیابد، ولی آشکارا کمیسیون حقوق بشر و سازمان ملل به مدارکی دست یافته بودند که متاسفانه این مدارک جدی گرفته نشد و هنوز چرایی این رفتار بر کسی روشن نیست؟! و آن چه اما در روند مسیر دادخواهی تا امروز گذشته است، خبر از سکوت مجامع بین المللی در برابر این جنایات عظیم می‌دهد. جنایاتی که به درستی و بر طبق همان قوانین بین المللی مصداق جنایت علیه بشریت است.

در طی این سال ها، مادران و خانواده های داغدار تلاش های فردی و جمعی بسیاری کردند تا پاسخی دریافت کنند. یکی از این تلاش ها رفتن مداوم به خاوران است تا بتوانند این سند جنایت کشتارهای دهه 60 را حفظ کنند، هرچند خاوران بارها مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفته و خاکش با بلدوزر زیر و رو شده و معلوم نیست آثاری از وجود کشته شدگان در آنجا باشد، ولی مادران همین بیابان خشک و بی آب و علف را دوست دارند زیرا می دانند عزیزان دلبندشان به شنیع ترین شکل ممکن در آنجا دفن شده اند و باید روزی پاسخی برای سوال های بی جواب شان بیابند. بدین منظور علیرغم تهدید و ارعاب های فراوان باز به خاوران می روند، مراسم می گیرند و تلاش می کنند که یاد و خاطره عزیزان شان را زنده نگاه دارند تا روز پاسخ گویی فرا رسد.

اینک پس از گذشت ده سال و نقض گسترده و آشکار حقوق بشر در ایران، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر انتخاب شده است. ما مادران پارک لاله از سازمان ملل و کمیسیون حقوق بشر و دیگر نهادها و سازمان های بین المللی می خواهیم که نقض حقوق بشر در ایران را جدی بگیرند و به تعهدات خود عمل کنند و عاقبت کار مانند زمان آقای گالیندوپل نشود.

ما مادران پارک لاله، تا روشن نشدن تمام زوایای این جنایات و محاکمه آمران و عاملان‌اش در دادگاه های مردمی و عادلانه به همراه تمامی خانواده‌های کشته شدگان فریاد بر می‌آوریم سخن از بخشش بی معناست، زیرا تا به حال هیچ یک از سران جمهوری اسلامی به طور رسمی و علنی در برابر مردم به اشتباه های خود اعتراف نکرده اند و پرونده‌ی کشتار بزرگ زندانیان سیاسی ایران، پرونده‌ای گشوده است که بالاخره یک روز این اسناد جنایت به دست مردم از تاریکخانه ها به خیابان ها و رسانه ها خواهد آمد و آن روز، روز دادخواهی است.

ما می خواهیم بدانیم:

- چرا انسان هایی که حکم زندان داشتند، به جوخه های مرگ سپرده شدند؟

- چرا انسان هایی که برای حداقل خواسته خود به خیابان آمدند، کشته شدند؟

- چرا انسان ها برای بیان اندیشه خود مورد بازخواست قرار می گیرند، به زندان می افتند، شکنجه و گاه اعدام می شوند؟

و هزاران چرای دیگر که ما و تمامی مادران و خانواده های داغدار در سی و سه سال گذشته می خواهیم بدانیم و تا زمان پاسخگویی دست از مبارزه نخواهیم کشید و همچنان ایستاده ایم.

مادران پارک لاله

28 مرداد 1390

سه خاطره از مبارزات خانواده ها در سال 67

شوک بزرگی که آذر 67 به ما خانواده های زندانیان واردکرده بود ما را در بهت و ناباوری فرو برده بود.

برای چه اعدام شدند؟

خیلی ها چند ماهی از حکم شان مانده بود حتی چند مورد داشتیم که حکم شان تمام شده بود!!!

مستاصل بودیم نمی دانستیم چکار باید بکنیم... تا اینکه زمزمه هایی شنیدیم که باید برویم جلوی دادگستری و اعتراض کنیم...

صبح روز 5 دی ماه 67 که یک روز برفی بود جلوی در دادگستری جمع شدیم خیلی از مادرها و همسرها آمده بودند و در بسته بود.

نمی گذاشتند کسی وارد ساختمان شود، گفته بودند که وزیر دادگستری نیست. نامه ای که خانواده ها نوشته بودند را گرفتند که مثلا جواب بدهند، اما تا حوالی ظهر هیچ خبری نشد. آن روز همه عصبانی بودند ازجمله من. رهگذرهایی که رد می شدند، می پرسیدند اینجا چه خبره؟ من با عصبانیت می گفتم که همسران ما را که توی زندان بودند کشتند و به آنها توضیح می دادم که جرم شان چه بوده؟

آنجا ماموران لباس شخصی زیاد بودند، البته لباس شخصی های آن زمان خیلی شیک و تیپ آمریکایی بودند. تصورش را نمی کردی که اینها مامور باشند! نزدیک ظهر برای پراکنده کردن جمعیت تعداد زیادی از پاسدارها حمله کردند و ما هرکدام سویی رفتیم.

من همراه یکی از دوستانم که شوهرش اعدام شده بود تا پارک شهر رفته بودیم ضلع شرقی پارک شهر که 2 تا از مامورهای لباس شخصی که از صبح ان طرف خیابان ایستاده بودند جلوی راه مان را گرفتند و گفتند تو باید با ما بیایی سوار شو من گفتم سوار نمی شوم دوستم دستم را گرفت و گفت ولش کنید این 3 تا بچه داره! خلاصه من امتناع می کردم که سوار نمی شوم می گفت پتو می اندازم روی سرت و می برم.

یکی دیگر اومد وسط گفت خانم سوار شوید چند تا سوال می کنند بعد رهایتان می کنند دید که سوار نمی شوم گفت قول می دهم نیم ساعت بیشتر طول نکشد، گفتم قول میدهی؟ گفت: آره به شرفم قسم! گفتم شما شرف هم دارید! این یکی عصبانی شد دست به هفت تیر برد خلاصه ما را سوار کردند بردند دوستم که فقط مانده بود تا من را رها کنند، او را هم با من سوار کردند ....

ما را بردند کمیته 15 خرداد و سین جیم شروع شد.

چه کسی برنامه امروز را گذاشت؟

چه چور با بقیه هماهنگ کردید؟

برای چی امدید اینجا؟

جالب اینجا بود که نامه ای را که خانواده ها داده بودند به دست وزیر برسه ضمیمه پرونده من بود! گفتم اون چیه؟!

خلاصه از انجا ما را بردند کمیته خاوران ظاهرا مامورهایی که ما را دستگیر کرده بودند، متعلق به ان کمیته بودند، چند ساعتی انجا بودیم که ما را آوردند کمیته وصال. توی راه با دو پاسدار که میان سال بودند صحبت کردیم و گفتیم ما کی هستیم و اعتراض کردیم برای چی ما را دستگیر کردند. انها با تعجب گفتند ما فکرکردیم شما رو در رابطه با مواد مخدر دستگیر کردند!

اون شب توی کمیته وصال بودیم و فردایش هم ما را بردند اوین و10 روز هم من و دوستم انفرادی اوین بودیم و ....

===================

گالین دوپل اومده بود ایران، ما گفتیم فرصت مناسبی است باید بریم به دیدنش. خانواده های جان باختگان 67 قرار گذاشتند که جلوی دفترش جمع بشیم. من صبح با دختر کوچکم رفتم دیدم تعدادی از مادران و خواهران و همسران اومده بودند. پرس وجو کردیم، گفتند: گالین دوپل رفته جایی برای بازدید و حوالی ظهر برمی گرده، من دیدم اگر بخوام با دختر کوچکم که تو بغلم بود تا اون موقع بمونم بچه اذیت میشه، برگشتم خونه بچه رو گذاشتم پیش خواهرم و یک نامه نوشتم و دوباره برگشتم میدون آرژانتین دیدم چه خبره!! به ازای هر یک نفر 3 تا مامور لباس شخصی(کت شلواری) ایستاده بودند. خیلی کتک کاری کرده بودند و برای متفرق کردن خانواده ها یکسری از مادرها رو دستگیرکردند. یک پرده خیلی بزرگ هم جلوی در دفتر سازمان ملل زده بودند با این مضمون که "ما زندانیان سیاسی از جمهوری اسلامی بخاطر رافت اسلامی متشکریم" و یکسری از توابین رو آورده بودن و اونها به طرفداری از جمهوری اسلامی شعار می دادند. خلاصه یک جو امنیتی خیلی سنگین حاکم بود که ما تصمیم گرفتیم برگردیم. من با یکی از دوستانم بودم و او گفت بیا با اتوبوس بریم، بهترین راهه ولی باید مواظب باشیم که دنبال ما نیایند. ما آخرین لحظه موقعی که در بسته می شد، سوار شدیم ولی 2 تا مامور کت و شلواری(سرمه ای) به زور خودشون رو تو اتوبوس کردند. دوستم گفت بهتره یکی دو ایستگاه دیگه پیاده شیم ما باز در آخرین لحظه پیاده شدیم و اونها هم همینطور....دنبال ما راه افتادند ما اون روز اینقدر از کوچه و پس کوچه ها گذشتیم تا بلاخره گم مان کردند. من سریع نامه ای که برای گالین دوپل نوشته بودم رو توی یک عکاسی زیر زمین از بین بردم و رفتیم خونه یکی از آشناهای دوستم تا هشت شب اونجا موندیم و بعد اون خانم به ما چادر داد و آژانس گرفتیم و به خانه برگشتیم ....

=====================

باخبر شدیم که گالین دوپل روز جمعه می خواد برود خاوران سرمزار ... ما خانواده ها تصمیم گرفتیم که حتما آن روز حضور داشته باشیم. طبق معمول جمعه ها راه افتادیم به سمت خاوران. من با مینی بوس از میدون خراسان به سمت جاده خاوران می رفتم که سر سه راه افسریه تعداد زیادی از دوستان و آشنایان رو دیدم. آنها تا متوجه من شدند، اشاره کردند که پیاده شم. پیاده شدم و گفتم چرا اینجا جمع شدید؟ گفتند: مامورهای سپاه اینجا را قرق کردند و نمی گذارند کسی برود آن سمت، از سه راه افسریه به بعد تحت کنترل شدید نیروهای امنیتی بود. خلاصه مدت کوتاهی اونجا موندیم و تهدید می کردن که برید وگرنه دستگیر می شوید و ما برگشتیم و بعد شنیدیم که گالین دوپل رو بردند بالای قبرستان تو ده " لپه زنک" و چی نشونش دادند نمی دونیم؟!

گزارش گردهمایی گروه حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه ۱۳ آگوست ۲۰۱۱

گردهمایی این هفته
در حمایت همیشگی از تمام خواسته های مادران پارک لاله
...
در اعتراض به شرایط رضا جوشن زندانی سیاسی که بدليل بيماري قلبي از روز چهارشنبه 12مرداد, دچار سكته قلبي شده است و عدم رسیدگی پزشکی به وضعیت ایشان

در اعتراض به عدم رسیدگی پزشکی به شرایط وضعیت جسمی حسین رونقی ملکی زندانی سیاسی که به دلیل خونریزی از مجرای ادراری به وخامت گرویده است

و درحمایت از همه زندانیان سیاسی - عقیدتی

 حامیان مادران پارک لاله اسلو

گزارش گردهمایی گروه حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه۶ آگوست ۲۰۱۱

صبر کن ای دل غم دیده که چون پیر حزین
... عاقبت مژده ی نصرت رسد از پیرهنم
چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی
...من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

بیاد مادران داغدیده در وطن

مادران پارک لاله اسلو تا رسیدن به حق خواست های گروه مادران در ایران و آزادی زندانیان سیاسی دست از اعتراز بر علیه ظلم بر نخواهد کشید

حامیان مادران پارک لاله اسلو

گزارش گردهمایی گروه حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه ۳۰ یولی ۲۰۱۱

این هفته گروه با نوشتن پلاکارت بزرگی ابراز همدردی با خانوادهی عزادار نروژی که در عملیات تروریستی و وحشیا نه هفته گذشته گشته شده بودند کردند

و همچنین کمپین خانوم نسرین ستوده با داشتن بیلبورد بزرگی از عکس ایشان توسط دوستان گرامی

مادران پارک لاله اسلو تا رسیدن به حق خواست های گروه مادران در ایران و آزادی زندانیان سیاسی دست از اعتراز بر علیه ظلم بر نخواهد کشید

 

حامیان مادران پارک لاله اسلو

 

 

در کنار خانواده های داغدیده هستیم

لبخندش به پهنای صورتش بود
چشمانش پر ز اشک

وفتی ازمحمدش می گفت پدر
با وقار و با غرور
از محمد، از امیر، از محسن، از رامین

و حادثه دلخراش کهریزک مي گفت

مادران پارک لاله چندی پیش برای دلجویی از خانواده شهید کامرانی، به دیدار این خانواده رفتند.

مادران پارک لاله : پدر، مادر و فرزندان خانواده به استقبال مان آمدند. وارد که شدیم، فضای دلتنگی بود، بی تابی از دردی که در این دو سال کشیده اند در فضا موج می زد. مادر صبور در سكوتي غم آلود با چشماني پر درد مي نگريست، پدر اما با بغضي فروخورده كه گه گاه اشك آن را سبك مي كرد، از آن چه در آن چند روز بر فرزندش رفته است سخن مي گفت.

سياه دلي از زمره آنان كه وقتي مهترشان كلاه بخواهد از فرط بي هويتي، پستي و خباثت سر مي بَرَند، او را بعد از ظهر 18 تير ماه 1388، يكي از همان روزهايي كه تا ابد لكه ننگ تاریخ است، دستگير مي كند در همان ابتدا چنان سيلي محكمي بر صورت او مي زند كه عينك محمد چند متر دورتر پرتاب مي شود.

اين در حالي است كه محمد 18 ساله بي خبر از همه جا، تنها براي رفع اشكالات پيش از كنكور نزد معلم خود مي رفته است. عليرغم توضيحات او مزدور توجهي نمي كند و ساعتي بعد او و ساير دستگيرشدگان را به كشتارگاه و شكنجه گاه دهشتناك كهريزك منتقل مي كنند. همانجايي كه عرصه خودنمايي و خوش رقصي قاضي ملعون، سردار قاتل و بقيه عوامل سركوب وحشيانه اعتراضات بعد از انتخابات است. آنان نيز مي خواهند به سهم خود سري را به جاي كلاهي تقديم كنند، تا بلكه به مدارج بالاتري برسند.

اين كشتارگاه همان است كه نجات يافتگان اش هنوز هم از كابوس هاي آن دوران رها نشده اند و حتي بعضي آرزو دارند كاش همان موقع كشته شده بودند. طي روزهايي كه محمد و سايرين تحت شرايط مرگبار گرماي جانفرسا- شكنجه هاي بيشرمانه و وحشيانه جسمي و روحي- گرسنگي و تشنگي در كهريزك به سر مي برند، بدن قوي و جسم ورزشكار محمد آن قدر آسيب مي بيند كه ديگر نتواند عليرغم جواني و تندرستي اش تاب بياورد.

پيگيري موثر خانواده و دوستان سبب مي شود آمرين، تصميم به آزادي محمد بگيرند. به خانواده خبر مي دهند كه محمد بعد از ظهر روز بيستم آزاد خواهد شد. خانواده در پشت در اوين بي صبرانه منتظرند. خويشان تلفني به پدر اطلاع مي دهند كه محمد در كهريزك است و او بايد تنها به آنجا برود، پدر رهسپار مي شود. در راه تلفن ديگري او را به بيمارستان لقمان فرا مي خواند همان دم چيزي در او فرو مي ريزد.

وقتي به بيمارستان مي رسد جگر گوشه اش را بيهوش مي بيند كه با زنجيرهايي به تخت بسته شده است. او را درآغوش مي گيرد از شدت گرماي بدن محمد، پدر مي سوزد. خانواده اعتراض كرده و تقاضاي انتقال او را به بيمارستان ديگري مي كنند. هنگام انتقال، دژخيمان با بي شرمي هر چه تمام تر مي خواهند پدر تائيد كند كه فرزندش را صحيح و سالم از آنان تحويل گرفته ولي پايداري پدر و بقيه خانواده به آنان اين اجازه را نمي دهد.

پزشكان و پرسنل بيمارستان ديگر با ديدن پيكر شكنجه شده و وضعيت اسف بار محمد شديدا متاثر شده و با اين كه مي دانند معجزه لازم است تا محمد را به آغوش زندگي بازگرداند، قول همه گونه مساعدت را مي دهند و صميمانه مي كوشند. ولي دريغا، بي آبي و شدت آسيب هاي وارده بر بدن جوان محمد و عفونت زخم هاي شكنجه هر دو كليه را از كار انداخته و جسم اش را آن چنان در هم كوبيده كه كوشش هاي آنان فايده اي ندارد.

سحرگاه بيست و سوم تير خبر جان باختن محمد به خانواده مي رسد. ما مي انديشيم: به كدامين گناه چنين گلي، هنوز نشكفته پرپر شد.


اکنون دوسال است که خانواده کامرانی در پی گرفتن جوابی برای این جنایت مراکز قانونی را زیر پا می گذارند. پدر می گوید وقتی خبر دار شدم محمد دستگیر شده همه جا را جستجو کردم، جوابگو نبودند، گاه رفتار تندي مي كردند ولی بعد از اینکه محمد جان شیرینش را از دست داد و بعد از شکایتی که نوشتيم، دیديم که همه ابراز همدردی كردند فقط به این دلیل که از بالا دستور رسیدگی و مجازات آمران و عاملان این جنایت داده شده بود.


آقای کامرانی پدر محمد نقش بسیار مهمی در برملا ساختن جنایات کهریزک داشت، با پی گیری هایی که او همراه با دیگر خانواده ها داشت، نگذاشتند کهریزک به فراموشی سپرده شود و مسئله رسیدگی به جنایات کهریزک همچنان زنده ماند.

پدر محمد مي گويد من و آقاي روح الاميني شديدا پي گير هستيم و اين پرونده را به نتيجه خواهيم رساند. مي گويد دست از همه چیز کشیده ام و فقط برای این که بتوانم قاتل محمدم را به سزایش برسانم زنده ام. و ما گيج از شدت وقاحت قاضي ملعون و بي وجداني كه ادعا مي كند تبرئه شده است و چه بسا كه او راست بگويد و مسئله در ظاهر رسيدگي شده باشد. چون آن چه در عمل مي بينيم تنها جابجايي آمران و عاملان اصلی و حتي ارتقا مقام بعضي مثل سپرده شدن مسئولیت یکی از ارگانهای بسیار حساس (مبارزه با قاچاق ارز) به يكي از آنان است.


خانواده محمد هم چنين نگران كساني هستند كه آن دوره وحشتناك عذاب را در كهريزك گذرانده اند، اينكه چقدر احساس تنهايي مي كنند و چه اندوه و درد جانكاهي را به تنهايي بر روح و قلب خود تحمل مي كنند. آيا وظيفه ما به عنوان يك انسان اين نيست كه آن ها را دريابيم و بزرگ بداريم و بار سنگين دردشان را شريك باشيم؟


مادران پارک لاله ضمن همدردی با این خانواده وساير قربانيان و آسيب ديدگان اين كشتارگاه با آنان عهد مي بندند كه هیچ گاه اجازه نخواهند داد خون جانباختگان و حق شكنجه ديدگان كهريزك پایمال شود. مادران دوباره بر خواست های خود که محاکمه آمران و عاملان اعدام هاي فردي و دسته جمعي، كشتارهاي قومي و ديني، زندان، شكنجه، تجاوز، ترور، شبيخون به منازل، به خاك و خون كشيدن خوابگاه ها و ... از دهه شصت تا كنون تا كيد نموده و همچنین خواهان آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی می باشند.