صفحات

دیباچه

مادران پارک لاله/اسلو(حامیان مادران عزادار ایران/اسلو)در تاریخ سوم بهمن 1388 در اسلو برای حمایت و همراهی با مادران ایرانی شکل گرفت و تا امروز با همه ی فراز و فرودهای خود و تا روز تحقق خواست مادران پارک لاله در ایران ادامه خواهد یافت

Mourning Mothers of Park Laleh, Return to the Park

We ask all International Human Rights NGO’s, where in Mr. Ahmed Shaheed’s report, is the story of all the martyrs of the last 33 years and the mistreatment and degradation their mothers and supporters were subjected to?
On another autumn Saturday afternoon, Mothers of Park Lalehshowed up in their park and in a silent protest circled the Aabnama(fountain) square, amid the shocked and bewildered crowd present in the park. They had returned to their meeting place this time, not in their usual black outfits, rather dressed in an array of colors symbolizing a renewed hope and rekindled exuberance for continuing the fight for their demands. They know with conviction that they must tread the treacherous road to freedom as the dreams they so strongly believe in, lie ahead.


We, the Mothers of Park Laleh, are a [representative] group of mothers and families of those slain or wounded [by and] during the reign of the Islamic Republic regime. It is in seeking justice for them, that we relentlessly make the following demands:

1) Abolish death sentence or executions in any and all forms.

2) Immediate and unconditional release of all political prisoners of conscience.

3) Fair and Just prosecution of all the culprits in the crimes committed by the Islamic Republic from its inception. We, the Mothers of Park Laleh consider the following to be punishable crimes: Individual or group executions inside prisons; Ethnic, tribal and religious terrors on streets; Raiding of citizens’ homes, dormitories or place of work; Kidnappings; Imprisoning and assaulting individuals in order to suppress human thinking power; Torturing; Forced confessions; Rape and ultimately Stoning - all of which we consider to be crimes.

And we fight to prevent the reoccurring of such crimes, and to preserve the people’s welfare. It is thus that we theMothers of Park Laleh have gathered here once again to demonstrate our dissent and to show that we are still here and steadfastly pursuing our demands until their complete fulfillment.

After many long months of waiting, the first report by the U.N. special Rapporteur, Mr. Ahmed Shaheed is released, detailing the clear violations of human rights in Iran. Although we are extremely pleased that the report protests the gross abuse of many freedom-seeking citizens’ rights; however it is regrettable that certain discriminations have once again played a role, allowing the report to be published despite all the holes and significant shortcomings.Events of the last two years for instance, that can certainly be counted as the most obvious human rights abuses, such as the mass killing of innocent people and the harassment of their families, were simply omitted from the report.

Mr. Shaheed himself had emphasized on the focus of his work, being that of preparing a fair and precise report of the human rights situation in Iran. Is there any justice in the fact that in the last two years alone, countless people have been killed, injured or rendered ill, several committed suicide, many ended up imprisoned, repeatedly and harshly interrogated and tortured in order to give false confessions, or some cases even raped – yet NO mention of them were made in the report? Is there any justice in the fact that the families of the slain are not even allowed to hold a funeral or memorial for their dead children – and yet making NO mention of this in the report?

Is there any justice in the security forces’ constant harassing, threatening and imprisoning and repeatedly interrogating the supporters of the mourning mothers whose only guilt is to support the humanity and human rights of grieving mothers? Even now, two of them named Leila Seifollahi and Zhila Karamzadeh-Makvandi are sentenced to 4 years in prison, alas they have NO place in Mr. Shaheed’s report!

Mr. Shaheed has also stated that he can only confirm the validity of all the cases of human rights abuses by directly speaking with the officials of Islamic Republic! We must ask him; just how many of the IRI officials have ever confessed to human rights abuses in Iran, in their talks with the U.N. reporters?! We suggest to Mr. Shaheed that the IRI officials can only be allowed to express an opinion about human rights violations, ONLY when ordinary people are given equal space to express ‘their’ take of it and be allowed to freely defend themselves.

Mothers of Park Laleh were holding higher expectations from the special UN envoy to perform his job better than ever, this time, considering the recent developments in Iran and the tidal waves of freedom and democracy sweeping the region.

The mothers were expecting at least a mention of the Murders in 2009 and the plight of the victims’ families for justice, in Mr. Shaheed’s initial report.

These mothers were expecting to see at least a mention of the rampant and relentless violation of human rights over the 33 years of Islamic Republic’s reign and the immeasurable pain and pressure applied to the families of the many who were killed.

We, the Mothers of Park Laleh expect to hear our justice-seeking voices echoed in the future series of reports by the special UN Rapporteur. We especially expect to see the reflection of the widespread cases of human rights abuses inflicted on the families of victims in the last 33 years which had briefly been reported -- and filed away -- by previous special reporters such as Mr. Galindwil.

Oct 24, 2011

Original in Farsi
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_24.htm

همدردی و دلجویی با مادران داغدار جرم سید محمد ابراهیمی

صدیقه زینلی، مادر آقای ابراهیمی که روز دوشنبه موفق به ملاقات فرزندش شده می گوید تنها گناه پسرم این بود که به مادران داغدار سر میزد و با آنها همدردی و دلجویی میکرد، او را زندان بردند و الان هم وضعیت خوبی ندارد.

سیدمحمد ابراهیمی آذر ماه سال گذشته بازداشت و به اجتماع و تبانی و اقدام علیه امنیت ملی متهم شد. او رابط خانواده های عزادار با میرحسین موسوی بود. خانواده هایی که فرزندان و اعضای خانواده شان را بعد از انتخابات و در جریان اعتراضات مردمی از دست داده بودند.
خانواده سید محمد ابراهیمی اعلام کردند که این زندانی سیاسی وضعیت روحی و جسمی مساعدی ندارد و با این حال همچنان به صورت بلاتکلیف در زندان اوین به سر می برد.

پیش از این یکی از نزدیکان آقای ابراهیمی گفته بود که او از طرف آقای موسوی می رفت و شهدای گمنام را پیدا میکرد و با خانواده هایشان همدردی میکرد و تنها به همین گناه، خودش ماهها گمنام در سلول های انفرادی ماند و زیر شکنجه چنان وضعیت اش وخیم شد که ماموران از زندان، او را به بیمارستان امین آباد منتقل کردند. ۳۴ روز در همین بیمارستان که مخصوص بیماران روانی است ماند و باز او را به زندان بازگرداندند. به بند ۳۵۰ که منتقل اش کردند پدرش فوت کرد و خبر فوت پدرش را که دادند باز دچار تشنج شد، روزی ۲۴ قرص میخورد که هر یک از این قرص ها می تواند آدمی را از پا بیندازد؛ در تمام این مدت هم اجازه حتی یک روز مرخصی ندادند که حداقل وضعیت روحی اش التیام یابد. حتی برای فوت پدرش هم مرخصی به او ندادند که بیاید و حداقل در خاکسپاری پدرش باشد و با او وداع کند.
او افزوده بود: وقتی به محمد اتهام اقدام علیه امنیت ملی و اجتماع و تبانی زدند باورمان نمی شد؛ آخر مگر رفتن به دیدار مادری که جوانش را از دست داده یا فرزندی که پدرش را از دست داده جرم است؟ یعنی واقعا امنیت کشور ما با این چیزها به خطر می افتد که به خاطر آن بلایی سر محمددر زندان می آورند که کارش به تیمارستان می کشد؟
و حال صدیقه زینلی، مادر سید محمد ابراهیمی میگوید: یازده ماه است که محمد زندان است گناهش فقط این بود که به مادران داغدار سر میزد و اکنون پرونده دیگری هم برای او ساخته اند و میگویند شاکی دارد و باید رضایت شاکی را جلب کند. می گویند بدهکار است و از یک نفر پول گرفته و به خانواده ها کمک کرده و… دوشنبه او را دادگاه آوردند و او را دیدم حالش که خوب نیست. دو دندان اش را زده اند شکسته اند، خیلی کتکش زده اند وضع روحی اش هم خوب نیست و باز او را به زندان برگرداندند.
او می افزاید: محمد را که گرفتند ما خبر نداشتیم اصلا باورمان نمی شد یک پسر من جانباز ۷۰ درصد است و چشمانش را برای همین مملکت داده، اصلا باور نمیکردیم چنین کنند، وقتی خبردار شدیم که محمد را به امین اباد برده بودند، همان امین اباد بدبخت مان کرد، پدرش رفت او را دید و وقتی برگشت اصلا حالش خوب نبود مدام گریه میکرد، گفت وقتی محمد را در آن وضعیت دیده حالش بد شده و از هوش رفته وبه او سرم زده بودند و… رفتیم دکتر و عکسبرداری کردند و گفتند سکته بوده بعد هم که رفت برای همیشه و پر کشید، ما ماندیم و محمد که زندان است.
مادر آقای ابراهیمی سپس گله میکند: محمد را گرفتند کسی سراغی از او و خانواده اش نگرفت کسی نپرسید حال بچه اش چطور است او به داد مادران داغدار می رسید اما کسی به داد او و خانواده اش نرسید. زندگی اش از هم پاشیده، همسرش جدا شده و خودش با آن شرایط روحی در زندان مانده. من هم که مریض هستم جایی و کسی را هم نمی شناسم باید پسر خواهرم بیاید اراک مرا سوار ماشین کند و ببرد تا بتوانم با پسرم ملاقات کنم و باز برگردم اراک. هر روز هم که شرایط اش بدتر می شود الان یک ماه است آب گرم در زندان ندارند و با آب سرد در این سرما باید حمام کنند و نمیدانم کجا باید بروم و این درد ها را بگویم.
به گفته خانم زینلی، پرونده آقای ابراهیمی در شهر ری و دست قاضی حسینی است. او اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین است و روزهای دوشنبه به صورت کابینی ملاقات دارد.
او می گوید: من فقط میخواهم بگذارند پسرم از زندان بیرون بیاید او باید تحت درمان قرار بگیرد هم جسم هم روحش به شدت آسیب دیده و مشکل دارد. من که کاری از دستم ساخته نیست هر کسی می تواند کمکی کند به داد پسر من برسد و کمک او بکند. نه پولی دارم بدهم نه کاری از من ساخته است اما نگذارید پسرم در زندان بماند.
پیش از این وب سایت کلمه نیز نوشته بود که اتهام اصلی این زندانی سیاسی، ارتباط با مادران عزادار پارک لاله و ترتیب دادن جلسه دیدار این مادران با مهندس میرحسین موسوی بوده است. مادران عزادار، مادرانی هستند که طی سالهای گذشته و به ویژه حوادث بعد از انتخابات سال ۸۸ عزیزان خود را از دست داده اند و یا فرزندانشان مفقود و زندانی شده اند. آنها خواسته ای جز آزادی همه زندانیان عقیدتی و مجازات آمران و عاملان کشتار و شکنجه فرزندانشان در دادگاههای علنی ندارند. آقای ابراهیمی پس از افشای شکنجه های دوران زندانش، مجددا تحت بازجویی قرار گرفت و برای تکذیب این شکنجه ها تحت فشار قرار گرفته اما حاضر به تکذیب نشده است.
مادرش میگوید دوشنبه که محمد را دیدم حرفی نزد اما حال او خوب نیست.
فرشته قاضی- روز










0

 


گزارش گرد همایی گروه حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه ۲۹ اکتبر ۲۰۱۱





گردهمایی حامیان مادران پارک لاله اسلو در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر. شنبه 29 اکتبر از ساعت 15 تا 16 در استور تینگس پلاس

گزارش گردهمائی گروه حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه ۲۲ اکتبر ۲۰۱۱







 
  • ما درگردهمایی این هفته خود در مورد حکم اعدام زانیار و لقمان مرادی اطلاع رسانی کردیم . عابرین هم با ما ابراز همدردی می کردند. ما خواهان لغو فوری احکام اعدام و آزادی بی قید و شرط تمام زندانیان سیاسی/ عقیدتی هستیم.سپاس گذاریم از دوستانی که در این گردهمای با ما همراه بودند

گزارش حرکت سراسری حامیان مادران

گزارش تجمعات سراسری حامیان مادران پارک لاله به مناسبت 10 اکتبر، روز جهانی علیه اعدام

به مناسبت روز جهانی علیه اعدام، دهم اکتبر، حامیان مادران پارک لاله ایران حرکت های اعتراضی علیه اجرای احکام اعدام در سراسر جهان برگزار کردند و اعدام را به هر شکل :
قصاص ، سنگسار و شکنجه های روحی و جسمی ، اعدام در هر قشر اعم از اعدام کودکان، ملیت های مختلف ، دگر اندیشان، اقلیت های جنسی ، اقلیت های مذهبی و زندانیان عادی را به شدت محکوم کرده و خواهان لغو احکام اعدام در ۸۳ کشور، که هنوز حکم اعدام در آن اجراء می گردد، شدند .

حامیان مادران پارک لاله ایران پیش از این فراخوانی را جهت برگزاری این حرکت سراسری منتشر و علاقمندان را به شرکت در این حرکت فراخوانده بودند.

حامیان مادران پارک لاله در تجمع های خود در شهرهای مختلف، ضمن اعتراض به احکام جاری اعدام در مورد زینب جلالیان.حبیب الله ‌لطیفی . حبیب الله ‌گلپری پور. رشید آغکندی. شیرکو معارفی. مصطفی سلیمی. انور رستمی. سید جمال محمدی. سید سامی حسینی. عزیزمحمدزاده‌. عبدلله ‌سروریان. زانیار مرادی. لقمان مرادی وکشیش یوسف ندرخانی و تعداد دیگری زندانیان گمنام، برنامه خود را با جمع آوری امضاء برای لغو حکم اعدام در ایران، برگزاری نمایشگاه های عکس جان باختگان، قربانیان و عزیزانی که در زندان ها در خطر اعدام قرار دارند، ادامه دادند ......

حامیان مادران پارک لاله تجمعات و حرکت های اعتراضی شان را در شهرهای (اسلو - فلورانس - فرانکفورت - هامبورگ - وین - نورنبرگ - ژنو - لوس آنجلس/ ولی - کلن - دورتموند) سامان دادند که گزارش تصویری به همراه لینک هایی جهت اطلاعات بیشتر را در زیر می آوریم .
باشد که همبستگی و مبارزه مشترک ، راه را برای رسیدن به اهدافمان هموار تر سازد .
ایتالیا - فلورانس

______________________________________________________________________________
دورتموند
________________________________________________________________________________
هامبورگ
_________________________________________________________________________________
نورنبرگ
_________________________________________________________________________________
ژنو
__________________________________________________________________________________
لوس آنجلس- ولی
__________________________________________________________________________________
فرانکفورت
__________________________________________________________________________________
وین
__________________________________________________________________________________
اسلو



گردهمایی ما حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه 15 اکتب از ساعت 15 تا 16 در Stortingsplass ved Zara Butikk اکسیون این هفته به حمایت از زندانیان سیاسی/عقیدتی/ جنسیتی و خواهان آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی/عقید تی و لغو احکام اعدام به هر شکلی

گزارش گردهمایی حامیان مادران پارک لاله اسلو شنبه ۸ اکتبر ۲۰۱۱ بمناسبت روز نه به اعدام








روز دهم اکتبر، روز جهانی علیه اعدام، برای نخستین بار، در سال ۲۰۰۳ میلادی در اولین نشست اتحادیه ی اروپا برای مبارزه با مجازات اعدام ، اعلام شد .
ایران یکی از کشورهایی است که احکام اعدام در آن به اشکال مختلف و در انظار عمومی به طرز وحشتناکی به اجراء در می آید .
رژیم جمهوری اسلامی با اعدام کودکان، ملیت های مختلف ، دگر اندیشان ،اقلیت های جنسی و اقلیت های مذهبی، مقام دوم اعدام در جهان را داراست .

ما حامیان مادران پارک لاله ، اعدام را يك قتل سازمان يافته مي دانیم و مخالف هرگونه قتلي با هر شكل و هر نامي از جمله سنگسار و قصاص بوده و خواهان لغو فوری قانون مجازات اعدام هستیم .

ما حامیان مادران پارک لاله، حامیان مادرانی هستیم که فرزندان شان در ۳۳ سال گذشته ، جان باخته اند یا مفقود و مجروح و یا زندانی هستند، مادرانی که فرزندانشان در دهه ۶۰ و در تابستان ۶۷ حتی بدون حکم دادگاه ، به جوخه های اعدام سپرده شده اند، مادرانی که فرزندانشان بعد ازاعتراض به انتخابات در سال ۱۳۸۸ به قتل رسیده اند، مانند :
نداها و سهراب ها ، اشکان ها و ترانه ها، مسعودها و فاطمه ها ....
مادرانی که فرزندانشان به جرم حق طلبی ، به بالای چوبه های دار کشیده شدند : احسان فتاحیان ، فصیح یاسمنی ، فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی ، شیرین علم هولی، حسین خضری ، زهرا بهرامی ، حاج آقایی ، فرهاد تارم ، حکمت دمیر ، کیومرث محمدی ، آرش رحمانی ، جعفر کاظمی ، علی صارمی ،علی اکبر سیادت و بسیاری دیگر..... برای مبارزه علیه اعدام و افشاگری جهانی جنایاتی که در ایران اتفاق افتاده است و برای داد خواهی همه مادران و خانواده های داغدیده، روز شنبه ۸ اکتبر ۲۰۱۱، برابر با ۱۶ مهر ماه ۱۳۹۰ در مراکز شهرها گرد هم خواهیم آمد و بار دیگر با تاکید بر خواسته هامان مبنی بر:

۱ - لغو مجازات اعدام به هر شکل
۲ - آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی
۳ - محاکمه علنی آمران و عاملان جنایات ۳۳ سال گذشته


حامیان مادران پارک لاله
اسلو - ایتالیا - فرانکفورت - هامبورگ - وین - نورنبرگ - ژنو - لوس آنجلس/ ولی - کلن - دورتموند